Wie bij bovenstaande leus de neiging tot afhaken of braken voelt opkomen: dat herken ik. Wéér zo’n methode met cliché-achtige leuzen die een gemaakte positieve energie moet genereren. Toch denk ik dat we appreciative inquiry (AI) – in de afkorting niet te verwarren met ‘articificial intelligence’ – daarmee geen recht zouden doen. AI is een zogenaamde veranderfilosofie: een bepaalde kijk op en aanpak van veranderingen in groepen of gemeenschappen. Er zit daarom meer in die zin hierboven. AI is namelijk niet zozeer een model dat je gewoon moet toepassen of een aantal stappen in een ingewikkelde rekenopgave die je moet aflopen voor de oplossing, maar meer een ‘mentaal gereedschap’: een behulpzame blikopener die je kunt gebruiken om vorm te geven aan een veranderingsprocessen in je kerk. Veel kerken hebben te maken met talloze uitdagingen die zich in onze versnellende tijd opdringen: vragen over de gezamenlijke identiteit door groeiende kloven tussen generaties, tussen sociale groepen en het verlies aan vanzelfsprekende verbanden doordat bijvoorbeeld vertrouwde gebouwen moeten worden afgestoten. Hoe ga je dan het gesprek aan? Hoe versterk je de gemeenschap? En help je mensen opnieuw een gezamenlijke visie voor de wijk en de stad te formuleren? AI is een gereedschap dat daar bij kan helpen. Een gereedschap dat de kerk ook vooral ‘kerk’ laat zijn en het niet verbouwd tot een bedrijf of een professionele organisatie. Daarom hier een korte ecclesiologische waardering van appreciative inquiry.
AI kiest, zoals de naam reeds doet vermoeden, voor een positieve inzet. ‘Zin in veranderen’ veronderstelt en werkt aan de interne motivatie van betrokkenen. Er wordt aandacht gegeven aan wat betrokkenen belangrijk vinden en wat ze waarderen aan hun gemeenschap, aan een bepaald thema of situatie.
Lees of download hier het hele artikel: