Dit sprookje is geschreven voor Goede wijn, een proeverij, een dag over waarderende gemeenteopbouw die plaatsvond op vrijdag 31 januari 2014. Het hart van waarderende gemeenteopbouw is vertrouwen. Hoe dit werkt wordt prachtig geïllustreerd in het sprookje van Mariska Gerritsen.
In een tijd dat er nog feeën en elfjes waren, was er in een ver land, waarvan wij nu weten dat daar Midden-‐Amerika ligt, een oude steenkolenmijn. Deze steenkolenmijn lag diep onder een inheemse, zonnige helling. Lange tijd werd daar door mijnwerkers hard geploeterd om kolen te winnen, te verzamelen en naar de oppervlakte te transporteren. Wat deze mijnwerkers niet wisten was dat zij hierbij geholpen werden door zo’n honderd hardwerkende piepkleine steenkoolmannetjes en ‐vrouwtjes. Met het verstrijken van de tijd waren deze mannetjes en vrouwtjes steeds meer op de steenkolen in de mijn gaan lijken. Zij werkten dan ook hard om het zware werk voor de mijnwerkers enigszins te verlichten.
Honderden jaren later waren er echter steeds minder steenkolen nodig en de oude kolenmijn werd gesloten. De mijnwerkers vonden elders werk, maar wat gebeurde er met de steenkoolmannetjes en –vrouwtjes? Zij hadden genoeg van de donkere, ondergrondse kolenmijn die hun somber maakte. Daarom besloten zij bovengronds te gaan leven. Klimmend en klauterend uit de mijnschachten vonden zij de weg naar boven. Daar bleven zij eerst een paar minuten met open mond kijken naar de zon, de blauwe lucht, het groen en de prachtige bloemen die de berghelling sierden. Wat een licht! En wat werden zij daar vrolijk van! Boordevol energie en vrolijkheid gingen zij zingend en dansend aan de slag om een dorpje te bouwen. Hiervoor kozen zij een zonnige plek tussen vele gulden sleutelbloemen aan de rand van een klein meer.
Lees of download hier het hele artikel: