In november 2010 volgde ik op Hydepark een cursus “waarderend opbouwwerk”, georganiseerd door de initiatiefgroep die het waarderend werken binnen de kerken bekend wilde maken en verspreiden. Via “Leve de kerk” en het Werkverband Kerkelijk Opbouwwerk was er een zeer gemengde cursusgroep bij elkaar gebracht, van ruim 20 deelnemers.
Katholieke opbouwwerkers uit plaatselijke parochies, gemeenteadviseurs uit de Protestantse Kerk, zoals ikzelf, docenten van universiteiten en hogescholen. Ik hoor bij de “eerste lichting”, realiseerde ik me vorige week. Die lichting was dermate enthousiast dat er meer cursussen zijn gevolgd. Vrijwel al mijn collega’s weten inmiddels wat waarderend werken inhoudt, en velen zijn erin geschoold.
Na de cursus kwam de vertaalslag naar de praktijk. Het stellen van waarderende vragen en het naar boven halen van de verhalen leverde stelselmatig veel enthousiasme op. Die waarderende houding is inmiddels ingebakken, en daar heb ik binnen mijn werk veel plezier van. Gemeenten die de begeleiding van een gemeenteadviseur inroepen, zijn meestal ergens in vastgelopen. Ze hebben een probleem, komen met lijstjes met struikelblokken, ze zijn ergens in vastgelopen. Ze zijn gefocust op wat er niet gaat.
Door het stellen van waarderende vragen en het vertellen van waarderende verhalen, “schatgraven” noem ik het vaak, krijgen ze weer zicht op het geheel, en op hun verdiend vertrouwen. Wat hebben ze eigenlijk een hoop in hun mars! Ze zien zichzelf vanuit een ander perspectief, en dat helpt geweldig om weer in beweging te komen en met vertrouwen naar de toekomst te kijken.
In de eerste periode nadat ik zelf de cursus had gevolgd bleven mijn ervaringen vaak beperkt tot de eerste fase van het proces, die van het vertellen. Maar vorig jaar kreeg ik een vraag die me in de gelegenheid stelde het waarderend werken een heel proces door te trekken. Vanmiddag wil ik u graag meenemen in dit proces.
Lees of download hier het hele artikel: